Heren 7 is een enkelploeg

Er was een tijd dat heren 7 regelmatig verslag uitbracht van de resultaten. Helaas, vooral tijdsgebrek zorgt ervoor dat de lezers van de website nu al even wachten op nieuw materiaal. Om de pen geen volledig seizoen te laten uitdrogen, hierbij toch een korte samenvatting van ons zesde seizoen in derde provinciale. Stan, Wouter, Wim en ikzelf spelen intussen zeven seizoenen samen en hebben in onze rol als doorstromingsploeg al veel jeugd zien komen en gaan. Evert bracht ons een eeuwigheid terug in derde; Laurens, Michiel, Thijs, Matthias en Wannes zorgden ervoor dat we daar ook bij aanvang van seizoen 2018-2019 mochten vertoeven. Omdat Matthias zijn Lokerse racket aan de wilgen hing en omdat Wannes zich blijkbaar te goed voelde om bij ons te blijven, moesten we op zoek naar nieuw bloed.

Na de succesvolle transfer van Wannes het seizoen voordien, lieten we ook nu ons oog vallen op onze heren 12-kweekvijver. Jonah en Tim werden er dit jaar bijgehaald, met de nodige bedenkingen. Zouden zij wel meekunnen in derde provinciale? Zouden ook zij ervoor kunnen zorgen dat ons SSWP-skelet ook dit jaar de redding veilig kon stellen? Zouden zij bijdragen tot sfeer en gezelligheid? Zonder direct te spoilen, moeten we na het seizoen op al deze vragen volmondig ‘ja’ antwoorden.

Maar eerst terug naar het begin. De ambitie werd zoals de vorige jaren beperkt tot erin blijven en de reeksscouting vooraf deed ons vermoeden dat Waarschoot en Smash For Fun haalbare kaarten zouden zijn. Door een blessure konden we de eerste wedstrijd (en ook de tweede tot en met elfde wedstrijd) geen beroep doen op Wim, waardoor onze mogelijkheden direct beperkt werden. De eerste wedstrijd was direct op het scherp van de snee. Tegen concurrent Waarschoot werden we op een hoopje gespeeld in de dubbels en konden we slechts met veel geluk milderen tot 3-1. Verschrikkelijk, wetende dat we onszelf geen enkelploeg voelen. Met de moed der wanhoop werden de enkels aangevat en wonderbaarlijk werden ze ook nog eens allemaal binnengehaald. 3-5 en direct twee belangrijke punten. Konden we dan toch enkelen?

De wedstrijden tegen Flee Shuttle (nochtans zeker niet onhaalbaar) en tegen de twee topploegen Wetteren en Hoge Wal leverden ons geen punten op, waardoor we tegen SFF met het mes tussen de tanden moesten aanvatten. Totaal opgedraaid als we waren, walsten we over SFF heen en stuurden hen met een vroeg kerstei huiswaarts. De overwinningsroes werd maar lichtjes verstoord door de nederlaag tegen Landegem, waardoor we met een 4 op 12 de heenronde afsloten. Veilig waren we allerminst, maar we hadden alvast het bloed van Waarschoot en SFF geroken om tenminste de vijfde plaats weg te kapen.

De terugronde verliep heel wat beter. We verscheurden het gewonde dier Waarschoot met overdreven 7-1 cijfers, en joegen hiermee Flee Shuttle zoveel schrik aan dat ze niet meer durfden afkomen. Tegen Wetteren en Hoge Wal moesten we ook nu onze meerdere erkennen, maar het laatste tweeluik was met wedstrijden tegen SFF en Landegem weer iets om naar uit te kijken. SFF bood veel weerwerk, maar moest uiteindelijk het hoofd buigen voor ons topploegje. De laatste wedstrijd vormde het heroptreden van Wim die direct een meerwaarde bleek. Dat we ook deze match met 5-3 wonnen en hierdoor nog op het reekspodium kunnen eindigen, is in het licht van deze miraculeuze verrijzenis dan ook een voetnoot. Als kapitein kan ik niet anders dan trots zijn op mijn toppers!

We onthouden dat:
– Badminton dan toch geen kaksport is
– We maar liefst 2/3 van onze enkels wonnen
– We dit helaas niet kunnen zeggen van onze dubbels
– Onze jeugdige versterkingen echt wel versterkingen zijn
– Ze bovendien ça va leuk zijn
– Lennert, Dries en Matteo goede invallers bleken
– Onze catering de catering van de meeste tegenstanders (cake, zakken chips, zakken chips en cake, frituurhapjes) toch lichtjes overstijgt in kwaliteit en gezondheid.
– Jonah geen bitterballen eet
– We volgend jaar weer in derde kunnen spelen
– We daarvoor eerst nog een Ardeense teambuilding tegemoet gaan (merci Jonah 😛 )

“Competitie spelen in Deerlijk zaterdagochtend om 9u?”

De mensen dat deze uitdaging nog durven aan gaan wordt steeds schaarser. Zo bleek ook voor onze eerste herenploeg. Capi Jordy kon al snel de balans opmaken en beschikte enkel over zichzelf en Stijn. Joren is naar jaarlijkse gewoonte niet beschikbaar tijdens het eerste weekend van maart (“E fistjen baa’n in Moes” aka Carnaval). Stein wil het record “Tornooien meespelen op 1 seizoen” verbreken en gaat daarom zelf in Dilsen (Limburg) spelen en nummer 1 van de badmintonranking Tim kon na veel uitstelgedrag zijn afspraak voor de flikkentraining niet meer verzetten.

Jordy moest dus op zoek naar 2 invallers. Hierbij had hij het geniale idee gevonden om ene Evert Bastiaens en Joris Penneman mee te vragen. Met enige twijfel werd op Jordy zijn smeekbede toegezegd. Ze beschouwden dit als een goede opwarming want later op de dag moest het tornooi van Buggenhout nog gespeeld worden. Maar wat beide kompanen even uit het oog verloren is dat er vrijdag een feestje was gepland in de alom gekende Okapi. Zoals zo vaak word gezegd: “We zullen het rustig houden en vroeg naar huis gaan” werd niet helemaal nageleefd. Na menige pint, een volledige dj-set van Radio Rommelmarkt en een verrassende confrontatie met Buik en Wymeersch, die een kroegentocht aan het doen waren (of jonge vrouwtjes kwamen “uitchecken”), werd er naar huis gegaan. Na respectievelijk 3u en 4u slaap voor beide heren werd er afgesproken “tegenover het ouderlijk huis van Merel V.E.”. Aangezien Joris zich een klein beetje overslapen had en helemaal geen idee had van dat ouderlijke huis, kwam er al snel een berichtje: “Ik geraak er niet, passeren jullie “Fietsen Coppieters?”. Evert, die passeerde bij de buurman voor een plakkertje op zijn knie, was samen met Jordy en Stijn wel op de afspraak om 8u. Jordy, die als kapitein zijn verantwoordelijkheid nam, bracht ons met zijn splinternieuwe automatic naar het verre Deerlijk. Na even een verkeerde deur binnen te vallen, kwamen we terecht in een kinderspeeltuin. Omdat Lore (dochter van Stijn) niet mee was en we zelf al lang de kinderlijke leeftijd voorbij zijn, besloten we dan toch maar richting de godverlaten sporthal te trekken. Daar aangekomen besloot Joris wijselijk eerst een douche te nemen alvorens de badmintonterreinen te betreden. Na een korte opwarming werd overgegaan tot de eerste wedstrijden van de dag.

Jordy en Stijn namen het op tegen Thijs Demeyere en Laurens Chantrie. Na een spannende eerste set, was het overwicht in de tweede set toch iets duidelijker en werd er verloren. Ondertussen waren Joris en Evert ook aan hun wedstrijd begonnen. Ondanks dat late uurtje was het niveau van beide H2-boys naar behoren. De eerste set werd gewonnen met 22-20 ondanks een eerdere achterstand van 19-13. Er viel toch op dat er enkele gaten in de lucht werden geslagen en het voetenwerk na jaren training toch wat gebreken begon te vertonen. Dit laatste werd dan ook prachtig afgestraft door Matisse Ghesquire in de 2de set. Na een goed gemaskeerde schijnbeweging stonden beide Lokerse heren aan het net en lag de shuttle mooi achteraan het terrein. 4 gebroken enkels en minutenlang schatergelach van de volledige sporthal (de volle tien man) probeerden we toch verder te spelen. Alhoewel er nog steeds gegniffel afkomstig was van Jordy zijn terrein, die achteraf vertelde: “Ik heb al veel gezien in de badmintonwereld, maar dit gaat nooit meer opnieuw gebeuren”. De match werd uiteindelijk verloren na 26-28 en 19-21. Ondertussen waren Jordy en Stijn al aan hun 2de wedstrijd begonnen. Deze werd, ondanks dat beide “al een hele week ziek waren”, binnengehaald met 2 keer 15. Over de laatste dubbel van Joris en Evert kan heel kort gesproken worden. Deze werd verloren tegen Kevin en Thijs.

Daarna werd over gegaan naar de favoriete discipline van Lokerse BC: het enkelspel. Stijn nam het op tegen Thijs, die zonder medelijden hem een 10 en 9 score aanveegde. Jordy vond niet direct zijn beste spel tegen Laurens en verloor ook. Ondertussen stond het dus al 5-1, het verlies was al een feit waardoor de youngsters zonder complexen konden spelen. Joris nam het op tegen Matisse. Nadat de eerste set werd gewonnen verloor hij de andere twee maar niet getreurd want hiermee bereikt hij het B2-klassement. Evert speelde als enige van ons allen een dijk van een match. Hij nam het op tegen Matthias die de eerste set met het kleinste verschil nog wist te winnen. Daarna schakelde Evert een versnelling hoger, wat letterlijk valt te nemen want zijn gehijg werd tot op de tribune aangehoord. Hij won de overige 2 sets en zette hiermee de einduitslag: 2-6.

We onthouden dat:
– Uitgaan alvorens competitie te spelen niet vanzelfsprekend is.
– Ziek zijn ook een mooi excuus is.
– Ondanks bovenstaande we eigenlijk toch hadden kunnen winnen of gelijkspelen.
– Tennis kijken met een broodje erbij best aangenaam is.
– 10 keer daten een goede basis is om te beslissen om verder te gaan met elkaar of niet (dixit DZ-speler).
– Als je bespanning kapot is, Stein B. je racket komt halen in de sporthal, bespant en daarna met veel plezier komt terugbrengen voor dezelfde prijs.
– Evert en Joris in de namiddag veel slechter speelden dan ’s morgens, maar toch de overwinning in het dubbel B1 van Buggenhout wisten binnen te halen.
– De Lokerse BC-quiz later op de avond ook nog werd meegepikt en dit voor sommigen een zware lijdensweg was naar het einde toe.
– Verslagen schrijven terug een gewoonte zou moeten worden (knipoog naar andere ploegen).

Uw verslaggever Jorre

Nieuwe bestelronde clubkledij (bestellen tot 17 december 2018)

Beste leden,

De problemen omtrent drukker en levering zouden achter de rug moeten zijn. Een nieuwe bestelronde gaat bij deze van start en zal lopen tot 17 december 2018.
De kledij wordt dan eind januari 2019 verwacht.

Via onderstaande hyperlinks kan u een bestelling plaatsen.

Heren: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLScrbCT2UwFasjQ4pwMm4ClqlVL-yaTNqTY-Ef3R9FRIO3gB4Q/viewform

Dames: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSde0JBHe6vEW1eQVqTIxNVianX6CLQqpCTPySUYGY83hRxW_Q/viewform

Kinderen: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSc6Ug_KqBT9tEy7OtyPe_UkgtFinV5dBz-Ug36ps672yqezXA/viewform

Ook kwam er vanuit enkele ouders de vraag of kledij ook tweedehands kon aangeboden worden via ons. Een goed initiatief, dat een tweede leven geeft aan te kleine kledij. Hoewel het nog in zijn kinderschoenen staat, kunt u hier al een kijkje nemen https://lokersebc.be/onze-club/clubkledingruil/.

KAMPIOENEN!! (part 3)

Na gemengd 2 en heren 10, kunnen we een derde kampioen aankondigen.

Dames 4 speelde de hele reeks in derde provinciale kapot. Met 10 verliesmatchkes op 12 ontmoetingen zijn ze twee ontmoetingen voor het einde al mathematisch zeker van de titel. Volgend jaar zal hopelijk iets meer uitdaging bieden voor onze ervaren dames!

Tille wint jeugdcup Ronse

Ook naar het verre Ronse waren enkele Lokeraars afgezakt. Tille Van Parys won nog maar eens de U11-reeks, maar had het dit keer zeker niet onder de markt. Hij verloor in de grote poule een wedstrijd en had het ook tegen clubgenoot Vik Van der Sijpt knap lastig. Na een spannende middag en het betere puntentelwerk, kon hij de overwinning toch maar weer op zak steken. Vik moest vrede nemen met de zilveren medaille.

Maite Boone kaapte in de U13 bij de meisjes de zilveren medaille weg, achter de ongenaakbare Norah Elet (Wallabies).

Ook Dries Van der Aa was on fire. In zijn poule in het jongens U17, botste hij maar op één sterkere tegenstander. Aangezien er maar één poule was betekende dit direct ook de zilveren medaille.